Η Allwyn Arena μετατράπηκε σε ηφαίστειο το βράδυ της ρεβάνς, καθώς η ΑΕΚ ανέλαβε το τιτάνιο έργο να ανατρέψει το 3-0 που είχε υποστεί στο πρώτο παιχνίδι κόντρα στη Ράγιο Βαγεκάνο. Η αποστολή ήταν σαφής και απαιτητική: τέσσερα γκολ χωρίς να δεχτεί, ή τρία για να πάει στην παράταση. Οι φίλαθλοι της ΑΕΚ έδωσαν το παρών με πάθος, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που θύμιζε μεγάλα ευρωπαϊκά βράδια. Το ερώτημα ήταν αν η ομάδα θα ανταποκρινόταν στην πρόκληση.
Ένα γκολ ανοίγει τις ελπίδες
Από τα πρώτα λεπτά, η Ράγιο Βαγεκάνο έδειξε ότι δεν ήρθε στην Αθήνα για να παραδοθεί. Οι Ισπανοί έκαναν επίτηδες καθυστερήσεις από την αρχή, προσπαθώντας να σπάσουν τον ρυθμό της ΑΕΚ, ενώ ο διαιτητής Εσκάς έσπευδε να δώσει φάουλ υπέρ τους. Παρ’ όλα αυτά, η κίτρινη-μαύρη πλευρά δεν έχασε την ψυχραιμία της. Ο Ζίνι ήταν εκείνος που άνοιξε το σκορ με ένα απίστευτο τελείωμα: δέχτηκε πλάγιο του Πήλιου, γύρισε το κορμί του με χάρη, απέφυγε έναν αντίπαλο και πλάσαρε με ακρίβεια. Το 1-0 ήταν γεγονός και η Allwyn Arena εξερράγη.
Ωστόσο, ένα γκολ δεν αρκούσε. Η ΑΕΚ χρειαζόταν να συνεχίσει να πιέζει, και αυτό έκανε. Ο Κουτέσας δοκίμασε σουτ μέσα από την περιοχή μετά από εξαιρετική κάθετη του Ζίνι, αλλά ο Μπατάλια απέκρουσε με δεύτερη προσπάθεια. Ο Βάργκας βρέθηκε δύο φορές σε θέση κεφαλιάς, χωρίς να μπορέσει να στείλει τη μπάλα στα δίχτυα. Σε αυτό το πλαίσιο, η ψυχολογική πίεση ήταν τεράστια, τόσο για τους παίκτες όσο και για τους οπαδούς.
Ρότα και Ζίνι, η καρδιά της επίθεσης
Ξεχωριστή μνεία αξίζει ο Ρότα, που έκανε εξαιρετικό αγώνα στο δεξί άκρο. Οι σέντρες του από τα δεξιά ήταν συνεχείς και επικίνδυνες, δίνοντας διαρκώς τροφή στους επιθετικούς της ΑΕΚ. Παράλληλα, ο Ζίνι και ο Κουτέσας πίεζαν απίστευτα την άμυνα της Ράγιο, δημιουργώντας φάσεις η μία μετά την άλλη. Το πρόβλημα ήταν η αναποτελεσματικότητα στο τελευταίο άγγιγμα, με τον Μπατάλια να εμφανίζεται στη θέση του.
Ο Μαρίν επίσης δοκίμασε τύχη με μακρινά σουτ, αλλά και εκεί ο τερματοφύλακας της Ράγιο ήταν σε εγρήγορση. Μια από τις προσπάθειες του Μαρίν πήρε μάλιστα φάλτσα, δυσκολεύοντας τον Μπατάλια, που όμως κατάφερε να τη στείλει σε κόρνερ. Η ΑΕΚ δεν εγκατέλειπε, αλλά ο χρόνος κυλούσε και το σκορ παρέμενε στο 1-0. Κάθε νέα φάση αντιμετωπιζόταν με κραυγές από τις κερκίδες, σε ένα κλίμα που έθετε τους παίκτες υπό αφόρητη πίεση.
Η ΑΕΚ είχε κάνει, σύμφωνα με κάθε λογική, το μισό και βάλε έργο από το πρώτο ημίχρονο. Το 1-0 της ρεβάνς άφηνε ανοιχτές τις πόρτες της ελπίδας, αλλά χρειαζόταν ακόμα δύο τέρματα για την παράταση και τρία για να βγει ευθέως στα ημιτελικά του Conference League. Ένα πράγμα ήταν σίγουρο: αυτή η ΑΕΚ δεν είχε καμία πρόθεση να τα παρατήσει.
